ေဝးေနဆဲအိပ္မက္သူ

Standard

ေဝးေနဆဲအိပ္မက္သူ
အိပ္မက္ေတြဟာ အိပ္မက္ေတြမမက္ရဲေတာ့ဘူ။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကို အစာသြပ္လို႔ စကားလံုးဆန္းသစ္ဖုိ႔ မရဲေတာ့ဘူး
ေမွာင္မုိက္ျခင္းေတြထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအလင္းေရာင္ေတာက္ပဖို႔ ဆုေတာင္းေနဆဲသူ
ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေလွွ်ာက္လွမ္းရင္းေျခေခ်ာ္ၾကေနသူ
ဟန္ေဆာင္မႈေတြေအာက္မွာေပ်ာ္ေမြ႕ရင္း အစစ္အမွန္ထင္လာသူ
ျငိမ္သက္မႈေတြနဲ႔အသားတက်ေနထုိင္တတ္ေနခဲ့ရင္း
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမ်ာလြင့္တတ္ခဲ့ျပီ

အဆာေျပျပီလား

Standard

မင္းတုိ႔ ေျပာင္းလဲျပီ
ငါတုိ႔ေျပာင္းလဲျပီတဲ့
ငါထင္တာေတာ့
ရုပ္ဝတၱဳေတြေျပာင္းလာတာနဲ႔
ငါတုိ႔ေတြ အားလံုးေျပာင္းလဲကုန္တာလား။
စိတ္ဓာတ္ေတြ မေျပာင္းလဲသေရြ႕
ငါတုိ႔ေတြ ေျပာင္းလဲႏုိင္အံုးမွာလား…။
သူသူငါငါေတြမွာ
အေတြးေတြကိုယ္စီ ကိုယ္စီနဲ႔ပဲ
ဘတ္စ္ကားေတြမွာ တိုးတုိးၾကိတ္ၾကိတ္
သြားသုတ္သုတ္ လာသုတ္သုတ္နဲ႔
ေႏြေနပူမွာ ကိုယ္စီအပူနဲ႔
လႈပ္လႈပ္ရွားရွားဘဝေတြနဲ႔
ငါတုိ႔ေတြ ခ်ိီတက္ေနရဆဲလား ..
အေမးေတြ ရွိပင္မယ့္
အေျဖေတြ မရွိေသးတဲ့
ပုစၦာေတြကုိ ဘယ္လုိျပစ္ထားရမလဲ။
မေျပာင္းမလဲ သံသယေတြ
ထပ္မံေထြးပိုက္ရင္း
ငါတို႔ အတၱေတြကို
ငါတုိ႔ ဝါးျမဳိခ်ရင္း
ျပန္မေျပာတတ္တဲ့
ဆြံ႕အတစ္ဦးလုိ ငါတို႔ေတြ
က်င့္ၾကံသံုးေနရဆဲ
ဝါဒေရးရာေတြကို တစ္ခါတစ္ရံ
က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေဆြးေႏြးလာၾကတာနဲ႔ပဲ
စိတ္အဆာေျပႏုိင္ျပီလား
အယူေတြ ဝါဒေတြ သံသယေတြ
ဂုဏ္ျဒပ္ေတြ အမည္တပ္မႈေတြမွာ
သာမညအေတြးေတြနဲ႔
ငါတို႔ ေ၇ွ႕ဆက္ေနရအံုးမွာပဲ ။
ခံစားတတ္မႈမွာ
နာက်င္မႈကလဲြလုိ႔
ငါတု႔ိဘာကို ခံစားရအံုးမွာလဲလုိ႔ေတာ ့
လာေမးလည္း ငါ့မွာ အေျဖမရွိေသးဘူး.
သူသူ ငါငါ
အေတြးေတြ ထပ္မံေထြးပိုက္ထားရင္း
သြားသုတ္သုတ္ လာသုတ္သုတ္န႔ဲ
ေန႔စဥ္ဘဝမွာပဲ ေပ်ာ္ဝင္ေနတာပဲ

ျငိိတြယ္အေဆြး

Standard

ျငိိတြယ္အေဆြး
အေတြးေတြကို သြန္ခ်တဲ့အခါမွာ ေဘးဘက္မစင္ေအာင္
ကုိယ္က ကိုယ့္အေတြးေတြနဲ႔ပဲ
လုိက္ေလ်ာတစ္ေထြ
ေနထုိင္လႈပ္ရွားရတဲ့အခါ
မ်က္လုံးခ်င္းဆံုျပန္သတဲ့အခါ …
ဝိုင္ျပင္းျပင္းတစ္ခြက္ကို ေသာက္ရဖုိ႔အတြက္
ႏွစ္ရွည္စိမ္ထားရသလုိ အလြမ္းျပင္းျပင္းေတြက
ကိုယ့္စိတ္ထဲ ႏွစ္ရွည္သုိဝွက္ထားဆဲ။
အိမ္ျပန္အိပ္မက္ မက္သူေတြရွိသလုိ
အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးလုိ႔ အိမ္ေျပးေလးတစ္ခ်ဳိ႕လည္း ရွိႏုိင္ပါေသးရဲ႕ ။
တုိ္က္စားသြားတဲ့အရာေတြမ်ားလြန္းေတာ့လည္း
ဘယ္သူ႔ကအျပစ္သမားဆုိတာလည္း မသိေတာ့ဘူး။

အတိတ္ လြမ္းစာ

Standard

ရန္ကုုန္မွာ ရာသီဥတုုေတြ ေအးလြန္းေနခ်ိန္ ဘယ္ကိုုမွ မသြားႏုုိင္ဘဲကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာပဲအခ်ိန္ကုုန္ျဖစ္တယ္။ အမွတ္မထင္ မီးစိမ္းေနတဲ့ အေကာင့္တစ္ခုုကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတဲ့အခါ စကားေျပာခ်င္စိတ္ကိုု ထိန္းမရေတာ့ ရာသီဥတုု ဘယ္လုုိေနလဲေမးေတာ့ ဒီမွာလည္း အရမ္းေအးေနတယ္ဆုုိတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း ျပန္ေျပာေဖာ္၇တဲ့အခါ စိတ္ေတြက ေလမွာလြင့္ေနသလိုု။ မေတြ႔ရတဲ့ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးထဲမွာ ကိုုယ္တုုိ႔ေတြ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြက အရမ္းနည္းလြန္းခဲ့ပါတယ္။ သံသယေတြ မာနေတြနဲ႔ကုုိယ္တုုိ႔ေတြ ေဝးခဲ့ရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာပါျပီလဲ ။ ဟုုိးအရင္အခ်ိန္တုုန္းက ဒီလုုိ ေအးလြန္းတဲ့ ေဆာင္းရာသီမွာ အတူျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးတယ္။ ရန္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အတူတူ လမ္းေတြ ေလ ွ်ာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ သီခ်င္းေတြ အတူဆိုုဖူးတယ္။ စာအုုပ္ေတြ အတူတူ သြားဝယ္ဖူးတယ္။ႏွစ္ၾကာရွည္စြာထားခဲ့ဖူးတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြဟာ အရည္ေဖ်ာ္ေသာက္လုုိက္သလိုု ဘာဆုုိဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးလား။ အခ်ိန္ေတြအကုုန္ျမန္သလိုု စိတ္ရွည္သီးခံမႈေတြလည္း အကုုန္ျမန္သြားျပီလား ။ အေဝးဆံုုးေရာက္မွ အနီးဆံုုးျပန္ေရာက္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြကိုု အျပီးသတ္ ေခ်မႈန္းဖိုု႔တုုိက္စစ္ဆင္ထားပင္မယ့္ ဒီတုုိ္က္ပဲြကိုု အႏုုိင္မရခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ေတြက အတိတ္ေတြဆီပဲျပန္လွည့္လည္ေနဆဲပဲ ။ ေနသာပါရဲ႕လား အဆင္ေျပပါ၇ဲ႕လားလိုု႔ေတြးမိတ့ဲ အေတြးေတြကိုု ေမာင္းထုုတ္တုုိင္း ေမာင္းထုုတ္တုုိင္းမွာ ရင္နာရမႈေတြက အလုုိက္သင့္ကပ္ပါလာဆဲပါ။ ၂၀၁၂ ခုုႏွစ္ရဲ႕ပထမဦးဆံး အီးေမးလ္ဟာ မင္းဆီကိုု ေရးတဲ့ စာျဖစ္ေနသလိုု မေမ ွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ျပန္စာ ရရွိလာေသာအခါ ဝမ္းသာရပါတယ္။ ဒါပင္မယ့္ ခံစားခ်က္မပါဝင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကိုု ေရးသားေဖာ္ျပထားတာကိုု ၾကည့္ကတည္း ျပန္လာဖုုိ႔ မစဥ္းစားေတာ့ဘူးဆိုုတာ ပိုုပိုု ေသခ်ာသြားပါျပီ။

ငါးက်ပ္ ငါးေထာင္….

Standard

ငါးက်ပ္ ငါးေထာင္
ျမန္မာဝတၳဳတိုမ်ား စာအုပ္ဖတ္ေနရင္းစာေရးဆရာေက်ာ္ေအာင္ရဲ႕ ငါးက်ပ္တန္ေလးတစ္ရြက္ဆိုတဲ့ ဝတၳဳကိုဖတ္ရင္း ငယ္ငယ္ကရခဲ့တဲ့ မုန္႔ဖိုးငါးက်ပ္တန္ေလးတစ္ရြက္ကို မ်က္စိထဲေျပးျမင္လာတယ္။ ဒီငါးက်ပ္တန္ေလးဟာ ကေလးဘဝတုန္းက ရခဲ့ဖူးတဲ့ မုန္႔ဖိုးေပါင္းမ်ားစြာထဲက မွတ္မွတ္ရရရွိေနဆဲ ငါးက်ပ္တန္ေလးျဖစ္တယ္။ ထုိငါးက်ပ္တန္ေလးကို သိမ္းထားခဲ့ရမွန္း ကိုယ္မသိခဲ့သည္ကို အမွန္မသိခဲ့သည္ကို ေနာင္တရေနသည္။ ကေလးဆိုေတာ့လည္း ထုိေငြေလးကို မုန္႔စားရဖို႔အေရးသာ ဦးစားေပးခဲ့ျခင္းကို အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့ပါ။

ေက်ာ္ေအာင္ရဲ ႕ဝတၳဳေလးတြင္ ဖဲသမားတစ္ဦးရဲ႕ ဖဲကစားျခင္းေလာဘအတြက္ လမ္းေဘးတြင္အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ ေကာင္မေလးရဲ႕ လက္ထဲက ေငြငါးက်ပ္ကိုယူေဆာင္ကာ ဖဲကစားျပီး အႏုိင္ရရွိေသာအခါ မူလေငြငါးက်ပ္ပိုင္ရွင္ထံသို႔ ျပန္ေပးဖုိ႔အသြားမွာ ပိုင္ရွင္က အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးေနေသာ အေၾကာင္းအရာကိုေရးဖဲ႔ြထားျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္ရခဲ့ေသာငါးက်ပ္တန္ေလးသည္ မိခင္ေမတၱာကို ခံစားခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။

သံုးတန္းႏွစ္ေလာက္က အေဖနဲ႔အေမ အၾကီးအက်ယ္ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္က ေဘးအိမ္မွာ ကစားေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အေမထြက္သြားတာကို လွမ္းျမင္လိုက္ေသာ္လည္း ကိုယ္ မေခၚမိ။ ေဘးအိမ္ကအေဒၚကေတာ့ နင့္အေမထြက္သြားျပီလို႔ေျပာေသာ္လည္း ကိုယ္သိပ္နားမလည္ခဲ့ေပ။ အေဖႏွင့္ အေမ သေဘာထားျခင္း မတုိက္ဆုိင္မႈမ်ားျဖစ္ကာ အေမထြက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ္သိတတ္စကတည္းက အေမတို႔ ကေတာက္ကဆျဖစ္တာကို ေတြ႔ဖူးေသာ္လည္း အေမ ဒီလိုတစ္ခါမွမထြက္သြားတတ္ေပ။ ျပီးေတာ့လည္း ျပီးသြားတာပဲျဖစ္သည္။ အခုအၾကိမ္မွာ ဘယ္လုိသေဘာထားကဲြလဲြမႈေတြျဖစ္ခဲ့သည္ေတာ့ ကိုယ္မသိေပ။ အေမထြက္သြားသည့္ ရက္ေတြမွာ ကိုယ္တို႔ေတြ အေတာ္ကသီကလင္ႏုိင္သည္ကား အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ အေမဘယ္ထြက္သြားတာလဲဆိုတာကိုလည္း ကိုယ္တို႔ေတြမေမးရဲခဲ့ေပ။ ကိုယ္တို႔ေတြ စားေရးေသာက္ေရးကအစ ေက်ာင္းသြားဖို႔အေရးကိုယ့္ဘာသာ လႈပ္ရွားရတာမ်ားသည္။ ေဘးအိမ္က အေဒၚၾကီးက ကိုယ္တို႔ေတြကို သနားလို႔ ဟင္းခ်က္ေပးတာေတြေတာ့လုပ္ေပးပင္မယ့္ ကုိယ္တို႔အတြက္ အေမသည္ အစစအရာရာ လုပ္ေပးခဲ့သည္ကိုသာ လုိခ်င္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အေမ ျပန္လာပါလို႔ မေျပာရဲခဲ့ေပ။ ေမာင္ႏွစ္မတစ္သုိက္ရဲ႕ ဆူပူလႈပ္ရွားမႈမ်ားကလည္း ထုိရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ အေတာ္ပင္ ေအးစက္ေနခဲ့သည္။ အငယ္ဆုံးျဖစ္ေသာ ကိုယ္သည္ အေမႏွင့္အတူအိပ္ေနက်ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္သည္ အေမ့ကိုတမ္းတငိုေၾကြးခဲ့ျခင္းေတာ့မရွိေပ။ သို႔ေသာ္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနခဲ့သည္။

ကိုယ္တို႔ေတြ ဒီလုိပဲ ေက်ာင္းတက္ေနရင္း ဆယ္ရက္ေလာက္အၾကာ ေန႔လည္ဘက္တစ္ခ်ိန္တြင္ အတန္းထဲက ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္က လာသည္။ သူ႔သား မုန္႔ေတြမပါသြားလို႔ပါ။ မုန္႔ေတြလာပုိ႔ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကိုယ့္နာမည္နဲ႔ အိမ္က မုန္႔လာေပးသည္ဆုိေတာ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေမျဖစ္ေနသည္။ အေမလာသည္ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာသြားသည္။ အေမ့မ်က္ႏွာသည္ ေခ်ာင္က်သြားသေယာင္ရွိေနသည္။ ကိုယ့္ကို အေမက ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေနေကာင္းလားေမးသည္။ အိ္မ္မွာ ဘယ္လုိခ်က္စားၾကလဲ။ ေမာင္ႏွမေတြ ရန္ျဖစ္မေနၾကနဲ႔အုံး ။မနက္က အစ္ကိုတုိ႔ေက်ာင္းမွာ သြားေတြ႔ခဲ့တယ္လို႔လည္း ေျပာသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္က်ရင္ လာေခၚမယ္လုိ႔ေျပာသည္။ အခု အေမ အဘိုးတုိ႔အိမ္မွာ ေနသည္လုိ႔လည္း တစ္ဆက္တည္းေျပာျပေတာ့ စိတ္ေအးသြားသည္။အေမ့စိတ္ေတြလႈပ္ရွားေနပံုလည္းရသည္။ အငယ္ဆံုးသမီးေလးက အိမ္မွာ မငိုဘဲ လိမ္လိမ္မာမာေနတာကိုလည္း သေဘာက်ပံုရသည္။ ကိုယ့္ကို စကားနည္းနည္းေျပာျပီး အေမက မုန္႔ေတြနဲ႔ အတူ ငါးက်ပ္တန္ အသစ္စက္စက္ေလးေတြ ေပးခဲ့သည္။ သိပ္မေဆာ့နဲ႔ အစ္ကို အစ္မေတြစကားနားေထာင္လို႔ ေျပာခဲ့ျပီး အေမထြက္သြားသည္။ အေမ့ကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားသည္ ။ သို႔ေသာ္ ေရေရရာရာ မသိေသာ အေတြးမ်ားျဖင့္ ကုိယ္သည္ က်န္ခဲ့သည္။ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္းကလည္း တစ္ေဒါင္ေဒါင္ေခါက္လာသည္။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္သည္ ဝရန္တာကေန အေမ့အျပန္ကို လွမ္းၾကည့္ေနမိသည္။ အေမ ေပးခဲ့ေသာ အသစ္စက္စက္ငါးက်ပ္တန္ ေလးေတြကို စာအုပ္ၾကားထဲညွပ္ထားလုိက္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုပါထုိငါးက်ပ္တန္ေလးမ်ားကို မစားရက္ဘဲ သိမ္းထားခဲ့ပါေသာ္လည္း ၇က္ေတြ လေတြၾကာေတာ့ ဘယ္လုိသံုးမိခဲ့မွန္းေတာင္ မသိခဲ့ေပ။ မုန္႔စားခ်င္တာေၾကာင့္ မုန္႔ဝယ္စားဖုိ႔ အသံုးျပဳခဲ့တာပဲ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

သည္လုိႏွင့္ အိမ္က ထြက္သြားခဲ့ေသာ အေမသည္ ရက္အတန္ၾကာေတာ့ ဦးေလးျဖစ္သူလုိက္ပို႔မႈေၾကာင့္ ကိုယ္တို႔ဆီသို႔ ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ေျပျပစ္ေခ်ာေမာျခင္းမရွိခဲ့ပါေသာ္လည္း ကုိယ္တုိ႔ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ားျဖင့္ အေမသည္ ျပန္လွည့္လာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သိတတ္ကာစကတည္းက အေမသည္ အိမ္မွ ပထမဆံုးထြက္ခြာသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေမသည္ အဘိုးအဘြားမ်ား၏ တိုက္တြန္းခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ျပန္လွည့္လာျခင္းျဖစ္ေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ အျမဲပင္ မတူညီမႈမ်ားႏွင့္ေရွ႔ဆက္သြားခဲ့ေသာ္လည္း ျပဳိကြဲမႈမ်ားကို ေရွာင္ရွားခဲ့ပါသည္။ ထိုစဥ္က ရရွိခဲ့ေသာ္ ငါးက်ပ္တန္ေလးသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ေနျဖင့္ အဖိုးတန္ခ့ဲျပီး သားသမီးေတြႏွင့္ေဝးေနခဲ့ရေသာ မိခင္တစ္ဦးရဲ႕အလြမ္းဓာတ္ေတြ ဝန္းရံထားပါလိမ့္မည္။ ရက္အေတာ္ၾကာေဝးေနခဲ့၇ေသာ မိခင္တစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာဓာတ္ေတြ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံထားသည္။
ထုိေန႔ ထုိရက္မ်ားကို ေသခ်ာစြာ မမွတ္မိေတာ့ေသာ္လည္း ထုိေန႔က ျမင္ကြင္းေလးကို ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲက ဇာတ္ကြက္ေတြလုိ တစ္ျဖည္းျဖည္း ျမင္ေယာင္ဆဲသာျဖစ္သည္။ ထုိေန႔က ကိုယ္သည္ အားလံုးေရွ႕မွာ မငိုခဲ့ေသာ္လည္း ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ငိုေၾကြးခဲ့သည္ဆိုတာေတာ့ ္ေသခ်ာသိသည္။ ထုိျဖစ္စဥ္မ်ားသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကိုယ္ခံစားခ်က္မ်ားကို အမ်ားမသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္တတ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ေပးထားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ငါးေထာင္တန္က်ပ္ေတြ စတင္ထြက္ေသာေန႔က ကိုယ္တုိ႔ေတြက က်ဳိက္ထီးရုိးသုိ႔သြားေသာ လမ္းေပၚတြင္ျဖစ္သည္။ ငါးေထာင္တန္က်ပ္ကို အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ျပေတာ့ အားလံုးဝိုင္းၾကည့္ၾကတာအမွတ္တရ။ ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဓာတ္ပံုဆရာက ထိုငါးေထာင္တန္က်ပ္ကို ကိုယ့္ကို ကိုင္ခုိင္းထားျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ့တာလည္း အမွတ္တရျဖစ္ခဲ့သည္။
အသက္အရြယ္ရလာေတာ့ အေမ့ဆီက ရခဲ့ဖူးေသာ ငါးေထာင္တန္ေလး တစ္ရြက္ကိုိေတာ့ ကိုယ္ေသခ်ာသိမ္းထားခဲ့ပါသည္။ ကိုယ္ ရရွိေသာလစာထဲက တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ဝက္ကုိျပန္ေပးသည္။ သီတင္းကၽြတ္တြင္ အစ္ကို အစ္မမ်ားႏွင့္ မိဘေတြကို ကန္႔ေတာ့ေသာ္လည္း သူတို႔ဝယ္လာေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ကိုယ္က ဝင္ကန္ေတာ့လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ဘာသာ ကန္႔ေတာ့ခံပစၥည္းေတြ ဝယ္ကန္ေတာ့ျခင္းကေတာ့ မရွိေသးေပ။ သို႔ေသာ္ ၂၀၁၁ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာေတာ့ ကိုယ္စဥ္းစားသည္။ ကုိယ္သည္ ကုိယ့္ေငြေၾကးျဖင့္မိဘေတြကို ေသခ်ာစြာမကန္ေတာ့ဖူးဘူးဆုိတာကို လက္မခံသင့္ေတာ့ေပ ။ တျခားအခ်ိန္မွာ ကိုယ္မုန္႔ေတြဝယ္လာတာ ပစၥည္းေတြဝယ္လာတာရွိေသာ္လည္း ဒီလုိ သီတင္းကၽြတ္အခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ္ေသခ်ာ ကန္ေတာ့သင့္သည္။ အစ္ကုိ အစ္မေတြလည္း သူတုိ႔လုပ္အားနဲ႔ကန္ေတာ့ပေစလို႔ေတြးရင္း သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔မွာ အေဖ နဲ႔ အေမ အတြက္ ပစၥည္းေတြဝယ္သည္။ အေဖ့အတြက္ အက်ီျဖဴနဲ႔ပုိးပုဆိုးေတြဝယ္သည္။ အေမ့အတြက္ ပန္းထုိးထားသည့္ ဇာအက်ီႏွင့္ ပါတိတ္တစ္ထည္ဝယ္သည္။ ကိုယ္သည္ တစ္ခါမွ ဒီလုိ ဝတ္စံုေတြကို တစ္ေယာက္တညး္မဝယ္ဖူးေပ။ ကိုယ္ဝတ္သည့္ အဝတ္အစားေတြေတာင္ အစ္မေတြ ဝယ္ေပးရျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္စိတ္ႏွင့္ကိုယ္ေရြးဝယ္ရင္း စိတ္ေပ်ာ္၇ႊင္လာသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အစ္မေတြလည္း မေရာက္ေသးေပ။ သူတုိ႔ကိုလည္း မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ ။ သို႔ႏွင့္ ကုိယ္တစ္ေယာက္တညး္ မိဘေတြကို ကန္႔ေတာ့လုိက္သည္။ ဆုေတာင္းမ်ားကုိနာခံရင္း ကိုယ့္စိတ္ေတြၾကည္လင္လွသည္။ အေမက ကိုုယ့္ကို မုန္႔ဖိုးေပးမယ္။ ဘာလုိခ်င္လဲေမးေတာ့ မလုိပါဘူးလုိ႔ေျပာလုိက္သည္။ အရြယ္ေရာက္လာကတည္းက အဘိုးအဘြားေတြ ဥိီးေလးေတြကုိ သြားကန္႔ေတာ့လည္း မုန္႔ဖုိးေငြမယူခဲ့တာ။ အခုလည္း မယူပါဘူး ေျပာေသာ္လည္း အေမက ကိုယ့္ကို ငါးေထာင္တန္ တစ္ရြက္ထုတ္ေပးသည္။ တန္ဖုိးရွိတာ မရွိတာထက္ သူေပးသည့္ အမွတ္တရအျဖစ္ကုိယ့္က လွမ္းယူလိုက္သည္။ ကိုယ္ပိုက္ဆံပ်က္ေနခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိန္လံုး အေမ့ဆီက ကပ္ခၽြဲျပီး အိပ္ကပ္ထဲက ႏႈိက္ယူတာေတြက ဒီထက္မ်ားေသာ္လည္း ဒီပိုက္ဆံ ငါးေထာင္တန္ေလးသည္ ကိုယ့္တစ္ေယာက္တညး္ သီးသန္႔ ကန္ေတာ့ျဖစ္တုန္းက ဆုေတာင္းပိုက္ဆံေလးျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ယခုတိုင္အမွတ္အသားျ႔ပဳုလုပ္ျပီးသိမ္းထားဆဲျဖစ္သည္။ မကိုင္ျဖစ္ေသာ ပုိက္ဆံအညဳိေရာင္ေလးတြင္ ငါးေထာင္တန္ေလးကို ေသခ်ာစနစ္တက်သိမ္းဆည္းထားေနဆဲသာ ျဖစ္သည္။

ေငြေၾကးမခ်မ္းသာေသာ္လည္း သိပ္မပူပင္ရေသာ္ ကိုယ္တုိ႔မိသားစုသည္ ေမာင္ႏွမမ်ား၏ လုပ္အားမ်ားျဖင့္ အိမ္ေလးသည္ လည္ပတ္ရွင္သန္ေနျခင္းျဖစ္သည္ ။လစဥ္ အသုံးစရိတ္မ်ားကို အစ္မႏွစ္ေယာက္က ခဲဲြျခမ္းတာဝန္ယူျပီး အေဝးေရာက္ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကလည္း တက္ႏုိင္သေလာက္ေထာက္ပ့ံကူညီမႈမ်ားေၾကာင့္ ကိုယ္သည္ လစာေငြအနည္းအက်ဥ္းကို အိမ္စရိတ္ထဲ မွ်ထည့္ရုံသာရွိျပီး အိမ္ရဲ႕တာဝန္ကို ဘာမွ် အထူးတာဝန္ထမ္းေဆာင္စရာမလုိေပ။ ကိုယ့္အသံုးစရိတ္မ်ားျဖင့္ တစ္လတစ္လ ကုန္သြားသည္ကားမ်ားသည္။ အိမ္ကျပန္ေတာင္းရေသာ ေငြေၾကးက ကုိယ္ေပးေနသည့္ စ၇ိတ္မ်ားထက္ အဆမ်ားသည္ကားေတာ့အမွန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမသည္ ကုိယ့္ဝါသနာ ကိုယ့္စိတ္ဝင္စားမႈမ်ားကို တစ္စက္ကေလးမွ ျငိဳျငင္မႈမရွိခဲ့ေပ။ကိုယ္လိုအပ္သည့္ ေခတ္မီအသံုးအေဆာင္မ်ားကို တက္ႏုိင္သေလာက္ ဝယ္ယူေပးခဲ့သည္။ အေဝးေရာက္ေနသည့္ အစ္ကုိကလည္း ကုိယ့္အတြက္ ေထာက္ပ့ံေပးေနသည္။ သို႔ႏွင့္ ကုိယ့္သည္ ဘဝကို အပူအပင္ကင္းမဲ့စြာ ျဖတ္သန္းေနရသည္။ သုိ႔ႏွင့္ ကိုယ္ၾကိဳးစားခဲ့ရေသာ အခ်ိန္ေပးခဲ့ရေသာ ေလ့လာမႈပညာရပ္မ်ားကို ျပန္လည္အသံုးခ်ႏုိင္ေသာ အခ်ိန္ေရာက္လာျပီျဖစ္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ကိုယ္သည္ ကုိယ့္ေရွ႕ခရီးစဥ္မ်ားကို ေက်နပ္ဝမ္းေျမာက္ေနျပီး ကိုယ္ရရွိခဲ့ဖူးေသာ ငါးက်ပ္တန္ေလးကို သတိရေနသကဲ့သို႔ လက္ရွိရထားေသာ ငါးေထာင္တန္ေလးကိုလည္း ေသခ်ာသိမ္းထားရင္း ကိုယ့္မိဘအတြက္